شرم نامه های یک زن بد

بیایید از مرتبه آدمیت استعفا دهیم ، می گویند آن  دنیا آدم ها را بازخواست می کنند !!
می خواهم گرگ شوم دندان هایم پوست نحیف نجیب زادگان را بدرم . می خواهم نابودی بشریت را به چشم ببینم .. هیچ انسانی ، انسان نیست ..

من نیز روزی انسان بودم .. یک فرشته که بهشت زیر پایش فرش شده ... آری .. من یک زن بودم .. یک زن بد...

چون کودکانی که اسکناس یک دلاری را با یک تافی پرتقالی عوض می کند ، من نیز نیستی خود را به محبت فروختم ... مرا هست ، کردند به بهانه محبت کردن ، عاشق بودن ، مهربانی و قدیس بودن.... چون کسی نبود که همبستری با آدم را بپذیرد ، مرا آفریدند .

یک شب دیگر دلتنگی فرا رسید و باز بی تابم . دست های فقیر من چیز برای از دست دادن ندارند .. تمام زندگی ام را از دست دادم و این است معنای تهی بودن و شکستن .. در این خورشیدواره های مرموز سایه زنی را می جویم که تنها دارایی ام است . همانی که برای همه همان بود لب های بسته ام را مجال باز شدن نیست .. باختن را ترجیح می دهم بر تمام آزادی ها و پیروزی ها و امیدهای واهی که برای به ثمر نشاندن آنها زاده شدم .. آری من زندگی خود را باختم . نق نق نحس لحظه همان پتک زمان جمجمه ی فکستنی مرا پودر می کند و نمی دانم چرا ازنو می سازد .. چقدر قیامت زود به وقوع می پیوندد . متروکه ها پر از هیچ می شوندو مخروبه ها پابر جا تر از همیشه بر تارک ویرانستان ما می درخشد . عقربه های شکسته ی ساعت طلای پدر بزرگ باز هم با هم بر سر زود رسیدن به این دوازده لعنتی می جنگند و باز هم ثانیه شمارت برنده می شود .. و این ساعت شمار ها هستند که با این که جثه نحیفی دارند ولی به جرم ساعت بودن شان صبر میکنند و میدان تازی ثانیه شمار ها را تحمل می کنند . 

خورشید همانی که سخاوتش را از لاشه ی مرده ی سگ ها هم دریغ نمی کرد این روز ها به گدایی افتاده و از چشمان کم سوی من روشنایی طلب می کند .. چه بگویم .. انتظار تو را کشیدن بدون چشم هم می شود . ولی اگر روزی آمدی و دیدی که آن قدر تمام خستگی دشت بر تنم پینه بسته و دشت ها سرسبزند نکند شیفته ی زیبایی بوستان دیگری شوی و عطر تنش تو را تار و مار کند که او زیبایی اش را از من دارد .. نکند چشمان خورشید تو را مدهوش کند که تمام نور چشمانم را به او ارزانی داشتم .. ان زمان که قهر زمین و زمان را گرفته بود و تو نبودی و ندیدی که  تار و پود تنم را چوب حراج زدم و در این ویرانستان که هیچ کس نمی نویسد قلمی از مکتب خانه خدا خریدم و پولش را دادم که کتاب زندگانی ام زیر منت کسی نباشد ..

درست است من تمام وجودم را فروختم تا قلمی بخرم .. اگر روزی آمدی از ان نانزدیک ها و چشمت به مجسمه سنگی وسط این ویرانستان افتاد و دیدی که تنش کتیبه ای است نزدیک بیا و بر لبان مجسمه بوسه بزن که مهر سکوت را خیلی وقت است که بر لبانم زده اند .. آری زنان این بادیه مرا به جرم بی حیایی نفرین کردند و سنگ شدم .. من سنگ بودم .. ان روزی که تو رفتی و من مجبور شدم صبرم را سنگی کنم و عمرم را سنگی کنم و وجود نحیفم را سنگی کنم ولی بمانم و وقتی تو از ان ور پرچین خدا می ایی دلم را فرش زیر پایت کنم که به خداوندی خدا غیر از این دل همه ام سنگ است .. و تو بیایی و مرا نشناسی و وقتی ان کتیبه را دیدی ، بخوان و مرور کن و نکند از یادت برود آن همه احساس سنگ بودن مرا ..... غروبی که از کرانه دور می آیی تبری سوغات برایم بیاور .. تمام نفرتت را در دستانت جمع کن و با یک ضربه مهلک مجسمه را دو نیم کن .... دلم را بردار و و در کوله پشتی ات بگذار و به راهت ادامه بده ..

من باحتم تو نباز .

کاش تلاطم امواج بی کسی را که مدام به ساحل متروک دلم چنگ می اندازند .، احساس می کردی . کاش احساس مرا از چشم دلم می خواندی که این روزها چون چکاوکی است که مار به آشیانه اش دست برده زده و نگرانی و تشویش چون خوره تنش را می پوساند . می گویند که مبتلایم . مبتلایم به طاعون بی شرمی و می خواهند مرا ، این زن بدکاره را در گودالی از آهک بخوابانند ، تا گند وجودم آسایش نجیب زادگان را بهم نریزد . چه کسی مرا درک میکند ؟ کیست آن کس که ادعای ناجی گری می کند و می خواهد مرا از لا به لای مرداب اشک هایم که این روزها دستی نیست تا نیلوفرانه آن ها را بی تاب کند ، می کشد . تمام وجودم را گند مرداب اشک هایم فرا گرفته ، هرچه بیش تر می گریم ، بیش از پیش فرو می روم . دیوانه ای نیست تا افسار گسیختگی اشک هایم را ببیند که چه بی پروا بر کویر گونه هایم می تازند که رد پای سم اسب هایشان گونه هایم را خون مرده  کرده است . کیست آن که فریاد مرا می شنود و خود درگیر از رهایی از آزادی است ؟ پادربند چون اسب بی نعلی که شب ها از فرط درد سم هایش بر خود می پیچد و در فکر همبستری با مادیانش است ، بی تاب مانده ای . چه کسی مرا از فراسوی ندامت به سمت ویرانی می خواند ؟ او کیست که فکر کرده خدای من است و برای من تکلیف تعیین می کند ؟ خدا کجا بود آن زمان که تبلور اندیشه هایم را به تاراج بردند .

خدا در کدامین بستر آرمیده بود آن گاه که مردان ناشریف بر گرد شعله عشقم و احساس پاک جوانی ام و زنانگی ام نشستند و قمار زدند و این بار شرط بندی بر سر قداست و شرافت من بود ..

خدا در کدامین لحظه جای گرفته که مرا نمی بیند یا می بیند و انکار می کند که نمی بیند ! شاید خدا مرده باشد ...

نمی دانم در خاطرت مانده یا نه .. ولی من به یاد می آورم آن بعد از ظهر شوم را که بدرقه ات کردم ... تو راهی و من سخت درگیر پذیرفتن روزهای بی تو بودن ..  آن روز کسی ما را ندید که چگونه بر شانه های هم تکیه زدیم و در نابود گاه خود ، گریستیم .... و من چه بی پروا در گوشت زمزمه کردم : دوستت دارم .. و نترسیدم که نکند تو را از دست دهم ... و نترسیدم که تو را به دیگری ببازم .. نترسیدم که خدا تو را از من باز پس گیرد ..  و من چقدر جسور بودم ....  بی پروا شب ها ، مست بی قراری چشمانت ، خودم را در آغوش سردت از نو یپیدا کردم  ...من شانه های تو را به بهایی سنگین خریدم و چه آسان ، از دست دادم . پرپر شدن بیهوده گل های رز بر سر دوست داشتن یا نداشتن تو ، بهتر از بازی ناجوانمردانه آدمیت بود .. آن بعد از ظهر شوم ، تو رفتی و من چقدر جاده را نفرین کردم ، تو رفتی و من چقدر گل برگ های زوج را نفرین کردم .. من چقدر دلم را نفرین کردم .... تو را به ابدها سپردم .. دلم یخ بست ، گل برگ های زوج یخ زدند ، جاده یخ زد ... جاده یخ زد و من چقدر پشیمان شدم از نفرین خود .... مرا از محفلشان راندند .. آدم ها مرا به آخر دنیا پرت کردند .. تمام جاده ها یخ زده بودند ،  من در تعجب از استجابت نفرینم، با گوشه ی ناخن خود ، همان قلم همیشگی ، تکه های یخ را خراش دادم ... شب شد .. یک لحظه تردید کردم که تو بازگشته ای ولی .. صورت اندوهگین ماه بر قاب یخی جاده نقش بسته بود ...  من چقدر دعا کردم که باز گردی و آن لحظه فرشته آمین به خوابی عمیق فرو رفته بود .... شقاوت ادم ها اوج گرفت ..  همه در شهر محبوس بودند و البته کنار هم ، دوشادوش هم به خاطرجاده های یخی ، به خاطر نفرین من ... هیچ گاه به راز جدایی آدم ها پی نبردم که چرا از هم در گریزند ؟! درست یادم نیست ، ولی به گمانم شب هفتم بود .. حریری از نمک جاده را فرا گرفت ... بی تفاوت به آدم ها و انگیزه های شان برای پست بودن ، به خواب رفتم .. نمی دانم چقدر طول کشید ، همین قدر می دانم که جاده از فرط سوزنمک می سوخت ، نگاهی به تنش کردم ، چقدر سوزناک .. یاد اوایل خودم افتادم ، که من هم دل سنگی خودم را به خاطر دوست داشتن تو شکستم ؛ سپیده زده بود ، شهر به مخروبه ای متروکه شبیه بود یا شد نمی دانم ، خبری از جاده یخی نبود ..... نمک به زخم جاده زدند ، نفرین زخم کهنه اش دامن دنیای پلید آدم ها را گرفت ... همه را در آتش زخم کهنه ی دوست داشتنش سوزاند . حرارت شعله ها ، چقدر آرام ... چه دلی داشت جاده ....