من نمی توانم بنویسم که در ذهنم چه می گذرد ؟ چون
چندیست به این اعتقاد آورده ام که اعتماد بیهوده به بشریت نکنم . بشری که دائما"
در حال دگردیسی و دگرگونی است . هیچ اعتمادی اعتقاد نخواهد شد تا هنوز وجودی
موجودیت داشته باشد که کماکان تظاهر کند . شاید هیچ چیز در عین موجودیت وجود
نداشته باشد ؛ ما همه خواهیم مرد و من این را دیده ام . در ستیزی نابرابر و گریزی
نافرجام . نسل بشریت نابود خواهد شد و تکثیر و تولید شاید مثل به پایان می رسد ؛
جنایت به پایان می رسد . حکمت و تدبیر و شعور به پایان می رسد . ما درگیر زوال
مطلق خواهیم شد و باز چشم می بندیم به روی همه ی چیزهایی که روزهایی با دید آرمانگرایانه
سعی در پیشبردشان داشتیم . جدالی که ما از سر گرفته ایم حکمی فراتر از سنگسار و
قصاص و حبس شاید تعزیری در پی داشته باشد . گفته اند و این شنیده را دیده ام که ما
محکومیم به ادامه ی زنده بودنمان ، هنگامی که هیچ آرزویی در ذهن نمی پرورانیم .
وقتی هیچ تکاپویی نیست . ما مسخ شدگانیم ! بی هیچ خدایی که وجودش را فریاد بزنیم
شاید تسکین هرچند تهی بیابیم .بی هیچ جمله ای مبنی بر " دوست ندارم از دستت
بدم "دریغا که گاهی اوقات پیش می آید که زندگی دوست داشته های ما را درک نمی
کند . بی هیچ امیدی ؛ ما همه خواهیم مرد در زوالی که به دست خودمان رقم خورد در
نفرت و دور از هیچ شهوتی . ما مردگانیم و هیچ زندگانی و جاودانگی در کار نیست . ما
به هیچ چیز میل نداریم . اشباع شدگانیم از تظاهر و بوی خون . بوی خون مست شان می
کند و رنگ خون می کاهدشان و این کاستی جبران ناپذیر است . ما چیزی فراتر از یک
بخشش نیستیم ، بخششی که فراتر از درک ماست . به وقوع پیوستنش فرض محال است اما
محال ، نه فکر نمی کنم باشد ؛ ما همگی خواهیم مرد . مرگی که در انتظار ماست و مثل
شبهی بی رودربایستی به حریم بستر ناپاک مان وارد می شود و ضمیر خود و ناخودآگاهمان
را تسخیر می کند . بی هیچ شکیبایی هایی شاید ! تظاهر به شکیبایی هم دشوار بود .
عابری پیر که ترجیحا مرد بود با ردایی مندرس و کفش هایی ساییده و بازمانده از طی
زوال جاده های بن بست ، با چشمان که میلی به تماشای تظاهر ندارند ، نگاهی عاقل
اندر سفیه ، موهایی آشفته که شقیقه هایش را به انحصار خویش در آورده بود و ابروانی
که در گذر زیباترین لحظات دهشتناک عمرش به یک گره خورده اند و دیگر یارای
بازشدنشان نیست ، پیشانی فراخش که امواج بی طرفی را ساطع می کنند و من باز گم می
شود در طنین ملکوتی جمله ای که ادا شد از لا به لای دندان های باصلابتش و لبهایی
که هنوز جای سوزن بر آن ها بود : " خدای تظاهرت را بکش " خدای متظاهری
که هیچ کس قادر به کشتنش جز به سلاح حقیقت نیست . او جاودانه است مثل حماقت و ما
همگی خواهیم مرد . ما همگی خواهیم مرد در میان این همه متظاهرین به زندگی . ما
همگی خواهیم مرد چون زمانی زیستن را صرف کرده ایم ، ما زیسته ایم ، خب این طبیعی
است که گاهی اوقات پیش بیاید که بمیریم . اما بطلان پرستی مردگانی که در عدم زیسته
اند و همیشه در حال مردن بوده اند ، آن ها خواند مرد به امید جهانی که شاید باشد !
به امید دریافت پاداش و جزا . اما من لذت را با زندگی کسب کرده ام و در پی هیچ
مرگی نخواهم رفت . مرگ هایی که پل خواهند شد ، مرگ نیستند فقط دلخوشی بچگانه اند
برای کسانی که از سبکشان خسته شده اند و قادر به تغییر آن نیستند ، پس رها می
کنندشان و به جهانی دیگر که اگر باشد شاید نیست ، رهسپار می شوند . ناآگاه از این
مسئله که سبک مرده است ! و زندگ چیزی فراتر از یک سبک مردگی نیست ؛ یک بخشش از
جانب پوچی ، بخششی که فراتر از درک ماست و تو باز بی تاب این همه مرگی . جرعه ای
آب خشک سربکش شاید تبلور احساست پنهان شود . سبک مرد ! هنگامی که تن داغ و بوالهوس
آفتاب حریم طناز امواج را درنوردید . آب خشک را سربکش . سبک مرد ! هنگامی که ذهن
قناری ها در زوزه کشان کفتار ها می مرد ؛ ما مرده بودیم و سبک رو به عدم رهسپار
بود ، در بینابین تظاهر پرستانی چون شما . هنگامی که آخرین قراردادهایتان را می
بستید و مهر می زدید و دست می دادید و خسته نباشید می گفتید ، هنگامی که حقوق
انحصاری تریاک را به غریبه واگذار کردید اینک هیچ چیز نیست تا شاید ابله کرداری
شما را برای چندی هم که شده از خاطر ببریم . تکه های زمین خانه ی پدری را که سکسی
ترین حالات مادرمان در آن آرامش بخش هیجانات پدر بود به غریبه ترین شان فروختید !
چندیست ایستاده می خوابیم شاید در خانه مان جامان شود ! زمان تنها مرهمی شد تا خاک
بر زخم های سرکنده بپاشاند اما وقتی نیست . ما بر جراحت تنمان می شاشیم تا آرام در
سوزشی توأم با بوی ماندگی آرام شویم . زمان گذشت و دیروز فرا رسید ، هنگامی که
خانه ی من مأمن همان غریبه ، شاید غریبه ها شد و جسم شان که روزی مسکن آتشکده ما
را توقیف کرده بودند ، پذیرا شدیم . و این تنکده ی من است که در معرض هزاران چشم
هیز قرار دارد و در هم می شکندم . به دنبال طیف گسترده این بدکارگی با شکوه هستم
که بود و چه زمان به وقوع پیوست که مستحق چنین فرجام شومی ام . آیین من مجوس
خوانده می شود بی هیچ علتی ! شاید این از عواقب سبک مردگی است...
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم تیر 1389ساعت 23:29 توسط نازنین
|
باز واق واق سگ می آید .
انگار باز هم باز می شود .
درب ورودی شهربازی که باز انگار به دلیل ترویج تفریحات ناسالم و منکرات باز بسته
شده است .
باز تمامی خاطرات خاک خورده باز می شوند تا باز نهایت ویرانگری را بازی کنند...
باز کوک می شوند ها ساز ، انگار باز کسی نفیر گلوله را می شنود ، نه ، باز پیچ
رادیو را باز کرده اند ، صدای آژیر باز خبر از انهدام می دهد و تمامی درهای پشتی
باز می شوند تا باز مردم بگریزند .
لوله ی مستراح گرفته ، انگار باز کسی افکارش زیادی باز شده است!
باز صدای سیفون که باز می کند آب لوله شهری را به بدرقه ی افکار قهوه ای رنگی
که باز بوی مدرنیزگی شان به دیوار مستراح ماسیده است.
باز تکرار می شوند و بازهای دیگر می آیند که بی هیچ آغازی تکرار می شود و
همگی مان را به قعر افکارهای من در آوری مان ، هدایت می کند .
باز ...
باز می شود سر زخم هایم ...
باز ...
+ نوشته شده در دوشنبه سوم خرداد 1389ساعت 10:7 توسط نازنین
|
می نشینم آرام که پایم به لبه ی فرش نشیمن گیر نکند . تو نیز شیر گاز را ببند تا تنها احساسم را به کار گیرم . می خواهم در صد غلظت شرافت را حساب کنم ، بگذارید آزادی را نفس بکشم . به این جا که می رسد ، بلند می شود و به طرف پنجره ای که رو به دیوار بلند آسایشگاه باز می شود ، می ایستد و فریاد می کشد : این جانی دیوانه همه ما را به کشتن خواهد داد ، قاتل اوست ... مددکار پزشک را صدا می کند ، دست هایش را به تخت می بندند و بعد سرنگ است که آرام رگش را میشکافد. در خواب زیر زمین را می بیند و شیر گاز را که هنوز باز است.
بی هیچ ادامه ای ...
+ نوشته شده در جمعه هفتم اسفند 1388ساعت 11:18 توسط نازنین
|
در گوشم سوت بزن ، رجز بخوان . من هیچ نمی شنوم ، مدارک فوق محرمانه را رو کن تا در خودم بایگانی کنم تمام عقده این چندسال را .. یادم نیست دقیق ، فکر می کنم آخرین بازپرسی بود ، وقتی دیدید با من به جایی نمی رسید برای اثبات اتهامی که آن زمان جرم محسوب می شد در جلو چشم ده ها تواب در زیر زمین دژ محکم دادگاه انقلاب نامم را خواندی و حکم را این طور قرائت کردی که تو ( یعنی من ) متهم به همکاری با گروهک های محارب و سرکردگی عوامل ضد انقلاب و عناد با نظام محکوم به ۱۷۰ ضربه شلاق و در نهایت محکوم به اعدام ، و من چقدر احساس رضایت از گذشته خودم و این که اگر چه کشته خواهم شد اما با هر نوروز مردم به یاد من بالندگی میهنشان را به یاد می آورند ، اما .. روزها می گذشت و من فقط به کمپین های آزادی که به حمایت از ما تشکیل داده بودند امیدوار بودم . آخرین روز فکر میکنم ۱ دی ماه بود که در زیر زمین ساختمان شماره ۲ تنها روی نیمکت چوبی نشسته بودم و به سست عنصری توابینی می اندیشیدم که احتمالا مرا لو داده بودند . سرد و سنگین بود . دود سیگار آخرین چیزی بود که به یاد داشتم . تنها ثانیه های دردناکی که گذشتهمان آن بود که مامور بازپرسیبا انگشتان سبابه اش دو تیله شیشه ای در گوش هایم فرو کرد و بعد احساس میکنم از هوش رفتم!
ادامه دارد ...
+ نوشته شده در سه شنبه ششم بهمن 1388ساعت 10:52 توسط نازنین
|
شیر گاز را ببندید ، بگذارید حس سومم را به خاک بسپارم . پیزهن چرک آلودم را درون تشت بگذار تا خون خشک شده ام تر شود و تمام زنگیت را سرخ کند شاید باور کنی که سینه ام چرک کرده است . تاول های روی سینه ام را بنگر که وقتی می ترکند چشمانت را می بندی که چشمانت کثافتی را که به تنم دوخته ای نبیند . عینکت را فقط گاهی بردار تا چشمان از کاسه در آمده ام را را ببینی ... چه می گویم ؟! لعنت به این چشمان کور که حتی تشخیص نمی دهند که نیستند . تو کاسه چشمانم را بنگر که ته مانده ی نگاه خیره ام به دیواره اش ماسیده . احساسم را باخته ام ، احساسی که اگر به دیده اغماز بنگری شاید فقط بتوانی بگویی این یک احساس است ، وقتی تمامی اذهان خصوصی را به سمت من هدایت می کنی ، اذهانی را که ناعمومیت تمام عامیتشان را زیر سوال برده ، شاید بتوانند فریاد برآرند که تو جز عامه شان نبودی . شاید فقط یک هادی بودی ، بی نقشه ، نا بلد ، یک راهبر .
ادامه دارد ...
+ نوشته شده در چهارشنبه دوم دی 1388ساعت 10:39 توسط نازنین
|
